De eerste proefrit

Met het nieuwe onderstel onder de auto heb ik alleen de rit over de snelweg naar huis gemaakt. Ik moest direct door naar de corona teststraat voor mijn certificaat om naar Italië te mogen gaan. Het evenement 12in12 stond op het programma. Peter, die van de 308, had me daarvoor uitgenodigd en samen zouden we deze uitdaging aangaan! Nadat we ons vijf dagen los hadden gereden in heerlijke Italiaanse sferen werd het tijd om de Montecarlo eens aan de tand te voelen.

Na bijna een week in de 308 gestuurd te hebben viel me op dat de Montecarlo veel lichter te rijden is. De koppeling is veel lichter, het sturen ook en de auto voelt lichtvoetiger aan. Ik besloot de auto eens de sporen te geven nadat hij warm genoeg gereden was. Tot mijn schrik ging er iets totaal mis in het onderstel toen ik mijn eerste bocht naar rechts instuurde. Het voelde alsof er een voorwiel los zat en de auto zijn eigen leven ging leiden. Wat was dat nou? Uiterst behoedzaam reed ik terug naar huis.

In de garage krikte ik de auto op en ging ik met een bandenlichter op zoek naar de oorzaak van dit ongemak. De wielen zaten namelijk gewoon vast en er was geen speling te voelen. Bij de fusee linksvoor had ik beet. Deze heeft een zeer grote verticale speling. Die moet dus vernieuwd worden en verklaart het gevaarlijke weggedrag.

Ik heb gelukkig een aantal van deze draagarmen liggen. Het vervelende is dat deze inmiddels hun gewicht in goud kosten. Ze zijn specifiek voor de Montecarlo en werden in gewijzigde vorm toegepast in bijvoorbeeld de Fiat 128 SL en 3P en de X1/9. Op Facebook ontstond een discussie over het los vervangen van de fusee uit de draagarm en dat lijkt goed mogelijk. Met een pers is hij eenvoudig te verwijderen waarna een passende vervanging een uitdaging is. Er werd een vervanging geopperd die vrijwel past maar een aanpassing in de naaf vereist, die moet een millimeter ruimer worden gemaakt, waardoor dit toch weer ingewikkeld is. Ik ga me er maar eens op storten om de goede vervangende fusee te vinden. De suggestie was dat de “Ball Joint TRW 14,4mm JBJ120” min of meer past.

Foto van Ben Stoneham

Voor mij is een goed rijdende Montecarlo nu het belangrijkste. Ik zal een vervangende draagarm ophalen uit de loods en dan eens rustig ervoor gaan zitten om dit slijtage gevoelige onderdeel voor de toekomstige problemen eenvoudig te kunnen vervangen.

Uitlijnen

Dokkum is verder vanuit Zwolle dan Zwolle vanuit Dokkum is. Denk daar maar eens over na. Vanwege mijn verleden in Friesland heb ik er echter geen probleem mee en in de Montecarlo is die een uur en tweeëntwintig minuten reistijd geen straf.

Om enigszins acceptabel rechtuit te kunnen sturen heb ik gisteravond eerst de voorwielen wat toespoor gegeven. Na de montage van de Leda’s bleek er uitspoor op de wielen te zitten, geen fijne afstelling bij een achterwielaangedreven auto. Ik bedacht om twee lange latten vast te klemmen aan de voorwielen en deze dan voor de auto uit te laten steken. Dan kon ik vrij exact meten hoe de wielen stonden, ze hadden een halve centimere toespoor nodig, en kon ik ook feilloos zien wat er veranderde aan de wielstand als ik aan de stangen van het stuurhuis draaide. Ik haalde mezelf wat meer werk op de hals door de auto van de krik af te laten vallen. De klap werd opgevangen door een koelwaterbuis. Ook al zijn deze van staal, zo plat als hij geworden was kon deze geen normale doorstroming meer hebben. Erg jammer dat het gebeurde, maar vrij snel had ik er een stuk afgezaagd en er een nieuw stuk tussen gezet met een extra stukje rubberen slang. Hij was gelukkig meteen waterdicht. Toen ook de uitlijning, amateuristisch als ik het deed, weer op orde was, stond de auto klaar voor vertrek.

Iets voor achten kwam ik aan bij het bedrijf van Lammert. Op dat moment kwam er ook een fietser aan die me zeer enthousiast begroette en vroeg of hij wat foto’s mocht maken. Het bleek een redacteur van Auto-Motor klassiek die getipt was dat er een mooie klassieker bij Lammert zou verschijnen. Een leuke ontmoeting volgde, de foto’s werden gemaakt en ik verwees hem naar deze site voor meer informatie. De meeuwen begroetten me ondertussen met een flink aantal witte vlekken op de smetteloze kofferklep; een warm welkom!

Met de auto op de brug ging Lammert meteen aan de slag. Hij heeft een hele zware brug en de mooiste uitlijnapparatuur die ik ooit gezien heb. Hier geen schermen met tolerantiekleuringen voor de afstelling, alleen maar getallen, het gevoel en de kennis van de meester. Het eerste probleem was het camber rechtsachter. Deze stond als enige niet goed. Hiervoor moest het wiel eraf en op het oog stelden we deze af. Daarna het wiel er weer op en de uitgangspositie bleek nagenoeg goed. Er zat slechts 0,3 graden verschil tussen links en rechts. De volgende uitdaging bleken beide spoorstangen achter te zijn. Deze zaten heel erg vastgeroest. De vorige keer dat de auto uitgelijnd was, zijn deze blijven zitten onder het mom van dat ze al goed stonden. Lammert ontkende dat, ze moesten flink aangepast worden. Tijd voor een flinke verhitting om de boel gangbaar te krijgen. Hiervoor gebruikt hij inductie. Een staaf met inductiewarmte wordt tegen het te verhitten oppervlak aangehouden en binnen enkele tellen is het staal roodgloeiend. Uniek! Dat had ik nog nooit gezien.

Het moest een aantal keer opnieuw, maar met vereende kracht kwamen de spoorstangen los en konden deze afgesteld worden. Lammert zette ze nog niet vast maar vroeg me in de auto te gaan zitten. Stilzitten was zijn opdracht. Hij ging de auto afstellen met mijn bijna 100 kilo op de bestuurdersstoel. Nu bleek ook dat het camber direct rondom goed stond. Een mooie plus! Nadat alle spoorstangen goedgezet waren besloot Lammert de werkzaamheden met een meting van de carrosserie. Hij stak zijn enthousiasme niet onder stoelen of banken; deze Montecarlo is helemaal recht! Hij kon geen enkele afwijking constateren. De wielen staan exact in lijn met elkaar en zijn volledig symmetrisch. Dat is erg mooi nieuws! Deze auto kan dus mooi als basis dienen voor perfectie in rijgedrag. Een proefritje bevestigde de kwaliteit van het geleverde werk en meer dan tevreden reed ik terug naar Zwolle. En ja, dat duurde voor het gevoel veel minder lang dan de heenweg…

Schokbrekers aanpassen

Stukje bij beetje komt de schroefset goed onder de auto te zitten. Dinsdag ga ik naar Dokkum om de auto uit te laten lijnen. Lammert reageerde enthousiast omdat hij het erg leuk vond om weer eens een klassieker perfect af te stellen.

De afgelopen weken heb ik de schroefset er diverse keren af gehad, bijgesteld en weer gemonteerd. Het resultaat bleef onbevredigend. De camber verstelling kan net niet de neutrale stand bereiken omdat de onderste bout dan in de schokbreker vastloopt. Raar dat Leda dat niet beter oplevert. De sleuf van de onderste bout bevestiging is gewoon niet ruim genoeg om de beweging van de schokbreker, door het verstellen van het camber, op te vangen. Ik monteerde de set daarom met iets camber en daarmee kon ik weer aardig met de auto rijden. Even naar de wasstraat was geen enkel probleem. Op het oog was er echter nog flink teveel camber, de wielen stonden echt een beetje schuin. Ik wilde het definitief oplossen en ging zoeken naar een manier om die sleuven in de schokbreker te verlengen. Een uitdaging, de sleuf mag absoluut niet breder worden maar de ruimte moet zeker twee millimeter groter worden.

Ik ben een fan van het YouTube kanaal van Soup Classic Motoring. Restauratie projecten worden onnavolgbaar gefilmd. Je blijft ernaar kijken, al is hij soms wat te perfectionistisch, ik leer er veel van. Ik zag zijn aflevering over “The best spent resto project tool money” en raakte gefascineerd door het door hem aangeprezen gereedschap. Dit stukje techniek leek mij de enige oplossing om de schokbrekers op een verantwoorde manier passend te maken.

Ik ging naar de beste ijzerwarenhandel in Zwolle (Van Rossum) en legde uit welk stukje gereedschap ik nodig had. De verkoper trok enthousiast een lade open met daarin elk gewenst boorfreesje die je maar bedenken kon. Tot ons beider verrassing was de lade echter leeg. Alleen maagdelijke vakjes waarin normaal gesproken al het moois ligt te wachten op een net zo enthousiaste klusser als ik. Hij legde me uit dat het bijhouden van de voorraad een uitdaging is in deze tijd, het gereedschap wordt gewoon niet of nauwelijks geleverd. Alle lopende banden zijn onderbezet. Hij kon het gereedschap bestellen, maar de levertijd zou zeker een half jaar zijn. Omdat dit te lang was voor de afspraak met Lammert verwees hij me naar een andere speciaalzaak waar ik wellicht verder zou kunnen komen; Probin in Kampen.

Deze zaak was vanochtend om negen uur open en op dat tijdstip stapte ik de deur in. Ik vond al vrij snel een vitrine met daarin de gewenste freesjes en liet met assisteren door de verkoper omdat de boortjes achter slot en grendel lagen. Ik vreesde een navenant hoge prijs, waarom zou er anders een slot op zitten? Na enig overleg koos ik de frees die mij het beste leek. Ik tikte ruim zestig euro af en ging spoorslags naar huis om mijn aanwinst uit te gaan proberen.

Ik kan inmiddels zeggen dat het klopt. Dit is een stukje gereedschap dat volledig voldoet aan de verwachtingen! De frees is superscherp en heeft er geen enkel probleem mee om door vijf millimeter dik staal heen te frezen. Je kunt zelfs precies blijven werken. Ondanks dat ik voor de zoveelste keer de schroefset moest demonteren, leek mij dit toch echt de laatste keer. De achterschikbrekers deed ik eerst. Die waren nog een beetje spannend. Ik hoorde van Leda dat deze gevaarlijk dicht op de aandrijfas komen als je ze ruimt. Gelukkig bleek het nog steeds te passen als ik het camber plaatje aan de bovenkant op neutrale stand zette. Ik monteerde ook een setje M10 ringetjes dat ik nog gekocht had. Dat voelt prettiger dan wanneer de bouten koud op de schokbreker vastgezet worden. Toen ik de achterkant van de auto liet zakken was het resultaat direct mooi zichtbaar; het camber is weer enigszins normaal! Nu de voorkant nog even en dan kan ik met een gerust hart naar Dokkum rijden. Ik vermoed dat ik anders gewoon mijn banden had kunnen verslijten op deze rit. Dat was me iets te gortig.

Schokbrekers monteren

Eigenlijk wilde ik naar de boot om een stukje te zeilen. Toen ik echter eindelijk alles klaar had werd ik overvallen door een flinke bui. Ik bekeek de voorspellingen en besloot thuis te blijven. Ik ben best wel een mooi weer zeiler, al heb ik er al diverse tochten op zitten in dit koude, winderige lenteweer. De Montecarlo lag even stil doordat de boot te water moest, nu wordt het zo langzamerhand tijd de nieuwe wielophanging eronder te schroeven en de auto professioneel uit te laten lijnen.

De klus liep niet helemaal soepel. Dat kwam voornamelijk door mijzelf. Ik kreeg afgelopen week mijn vaccinatie en voel me niet geheel optimaal. Ik begon met het vol overgave monteren van een veerpoot van de achterzijde aan de voorkant. Ik snapte niet waarom het zo slecht paste maar zette door. Eenmaal op zijn poten stond hij wel erg hoog en zat de veerpoot al op zijn stopper; niet ok. Het duurde toch nog een tijdje voordat ik had uitgevogeld dat ik het verkeerd had gedaan. Met de juiste veerpoot onder de auto begon het er al veel beter uit te zien. Toch was het nog immer niet goed. De onderzijde van de veerpoot interfereerde met de fusee. Het paste niet. Ik moest alles weer demonteren en de onderkant van de veerpoot afslijpen totdat deze zou passen. Dat moest ik natuurlijk twee keer herhalen voordat het goed zat… Op de foto zie je hoeveel metaal er moest wijken.

Lancia Beta Montecarlo Leda aanpassen aan serie 1

Nadat de veerpoot paste zette ik het wiel terug en liet ik de auto zakken. De rijhoogte was direct goed. Het wiel vult de wielkast perfect. Ik werd enthousiast! Snel begon ik aan de andere kant. Ik besloot om beide zijden op maximaal camber in te stellen zodat de auto daarna afgesteld zou kunnen worden. De camberplaatjes die erbij zaten werken natuurlijk prima maar zijn een crime om te monteren. Ze moeten precies in lijn zitten om de bout er doorheen te kunnen krijgen. Bij de eerste veerpoot was dit al lastig, bij de tweede bleek het nog lastiger. Uiteindelijk lukte het en vol verwachting liet ik de auto zakken. Ik verheugde me er al op om met de nieuwe voorkant een stukje te gaan sturen. Ik keek eens goed naar het wiel bij de tweede schokbreker. Dit stond wel heel raar in de wielkast. Ik kroop onder de auto om de oorzaak hiervan te achterhalen. Ik begreep er geen snars van. De verklaring bleek uiteindelijk simpel. Ik had de tweede veerpoot niet op maximaal maar op minimaal camber gezet. Dat ben ik niet van mezelf gewend. Zo vaak gaan dingen niet verkeerd.

Toch demonteerde ik de boel weer en zette ik de camberplaatjes goed. Met de auto weer op de grond wilde ik hem even een stukje weg duwen. Helaas lukte dit niet. Huh? Wat nou weer? Nu bleek het voorwiel aan te lopen op de stelring van de veerpoot. Ik was er klaar mee. Ik heb de auto gelaten voor wat ie was en zal het later deze week weer eens opnieuw proberen. Dan zet ik beide zijden gewoon op gemiddeld camber. Ook goed. Wordt vervolgd dus.

Springs

Ondanks alle ervaringen die ik tot nu toe had met zendingen vanuit de UK, kan het ook gewoon goed en snel gaan. UPS overlaadde me met berichten om me op de hoogte te houden van de status van de zending en zorgde ervoor dat de douane snel het pakket inklaarde. Ik betaalde de BTW en inklaringskosten via hun website en binnen drie dagen lagen de veren te glimmen op mijn werkbank! Een ideaal scenario.

Eigenlijk wilde ik de veerpoten meteen gaan monteren, dat is natuurlijk het mooiste. Ik wil echter wat tijd besteden aan de veerpootlagers aan de bovenzijde. Wellicht een nieuwe set? Een upgrade van de bestaande rubbers? Ik zie op internet nog van alles te koop staan, ik heb de vraag uitstaan op Facebook, en ga me eens beraden. In ieder geval ben ik zaterdag in de loods om een setje veerpootlagers te zoeken zodat ik de gemonteerde veerpoten in een stuk opzij kan leggen straks. Ik ben benieuwd wat ik ga vinden. De rubber gegalvaniseerde lagers die origineel in de auto zitten zijn volgende de man van Leda het fijnst; deze kon je wat hem betreft het beste niet vervangen voor after marktet exemplaren met een mogelijkheid het camber te verstellen. Deze zijn zonder verend rubber en dat rijdt op de weg niet zo heel erg prettig.

Lancia Beta Montecarlo Leda met veren

De veren hebben een Engelse maat. Voor referentiedoeleinden geef ik hier de specificaties zodat je zelf je eigen keuze kan maken. Als je sportief wilt rijden op de weg gelden de volgende instellingen:

  • Voorzijde: 9″ x 2.5″ x 225lbs/inch met 6″ slag
  • Achterzijde: 9″ x 2.5″ x 350lbs/inch met 6,5″ tot 6,75″ slag

Als je normaal wilt rijden op de openbare weg dan is het advies de volgende veren en instellingen aan te houden:

  • Voorzijde: 9″ x 2.5″ x 200lbs/inch met 6″ slag
  • Achterzijde: 9″ x 2.5″ x 275lbs/inch met 6,75″ slag

De veren bestelde ik bij DFaulknerSprings rechtstreeks op de website. De 2.5″ maat van de veren liet me geen andere mogelijkheid. De veren kon ik na laten maken in Nederland, maar dat betekende een verdubbeling van de prijs. Resteert het compleet maken van de veerpoten en het op spanning zetten van de veerpoten en dan kan ik mijn eerste rijervaring opdoen met een premium onderstel.

Leda

Nadat ik een prijsopgave had gevraagd bij Leda voor vier nieuwe veerpoten bleek deze ultieme upgrade voor mijn Montecarlo onbereikbaar. Ik checkte regelmatig mijn portemonnee, maar dat mocht niet baten. Na de Brexit bleken de Britten weliswaar te kunnen leveren zonder VAT maar dat deden ze nadat ze de prijzen ongeveer 20% omhoog hadden gedaan. Het werd steeds onbereikbaarder. Toch liet het me niet los.

Nadat ik al diverse keren vruchteloos op Ebay, zowel de volwassen als de Kleinanzeigen site, had gekeken plaatste ik een oproep op Facebook in een relevante Montecarlo groep. Tot mijn verrassing kreeg ik verschillende reacties. Eén iemand bood een set schokbrekers aan van een ander merk, terwijl ik uit België een reactie kreeg dat ik daar een setje Leda’s kon komen ophalen. Wat een fijn nieuws! De set zou nieuw zijn, ondanks dat hij al jaren in de opslag gelegen had, en bood mij zo de kans om ook met een wat beperkt budget toch de ultieme wegligging te kunnen verkrijgen. De eigenaar bood me ook een set verlagingsveren aan, die kreeg ik direct opgestuurd en het resultaat hiervan zag je al in een vorige post. Nu ik de originele veerpoten heb voorzien van een verlagingsset kan ik deze reserveren voor de tweede Montecarlo en zodoende nam ik graag de Leda’s over.

De lockdown noopte me tot geduld. Toen echter het bericht in de media kwam dat België uit de lockdown ging en de grens weer openstelde zonder daar allerlei beperkingen aan te verbinden, nam ik direct contact op met de verkoper. Gelukkig kwam het uit en gisteravond reed ik daarom naar het pittoreske Nazareth. Chris, de verkoper, ontving me hartelijk. We liepen direct door naar de klaarliggende schokdempers en die zagen er appetijtelijk uit. Daarom liepen we snel verder naar zijn eigen Montecarlo en Azzuro Metalizzato van de tweede serie; een hele mooie kleur. Het werd een prettige ontmoeting en goedgemutst namen we afscheid nadat de Leda’s ingeladen waren.

Lancia Beta Montecarlo Leda

Eenmaal thuis kon ik niet wachten ze uit te pakken en op de gevoelige plaat vast te leggen. Zoals je ziet zijn ze echt nog nooit gemonteerd geweest. Ze komen inclusief verstelbare bevestigingsbouten, waarmee het camber afgesteld kan worden, maar zonder veren. Vanuit Leda had ik heel erg prettig contact met Roger. Hij bracht destijds offerte uit en verwees me nu voor de goede veren naar een veren fabrikant in Engeland. Hier kon ik exact de specificaties bestellen die Roger me adviseerde bij een actieve rijstijl op de openbare weg. UPS gaf al sjoege, het pakketje wordt verstuurd dus kan ik binnenkort de dempers monteren en daarna de auto prefect laten uitlijnen in Dokkum. Wordt vervolgd!

Laag

Getriggerd door de opmerking van Dennis, de monteur van Klokje Rond Klassiek, begon ik mijn onderzoek naar het wringen van de auto bij lastwissel. Ik vermoedde een probleem in de schokdempers.

De veerpoten zijn erg makkelijk te demonteren. Met het gereedschap dat ik kocht om deze uit elkaar te halen, liggen de veren in een handomdraai naast de schokbrekers. Ik zag dat de achterste schokbrekers beiden lekken. Daar moet een nieuwe afdichtring om en ze zullen dus ook afgevuld moeten worden. Iets voor later zorg aangezien ik binnenkort een schroefset van Leda ga monteren! Ik had wel een set verlagingsveren liggen met een progressieve veer. Ik besloot deze rondom te monteren. Tijdens de montage bleek ik in ieder geval een verklaring te hebben voor het rammelen van de linker veerpoten. Beide veerschotels zaten niet geheel vast op de schokbreker. Dat kon ik dus eenvoudig herstellen. Toen ik de auto met de aftermarket velgen en in verlaagde toestand op de grond liet zakken, schrok ik wel een beetje. Hij ligt ineens heel erg laag op de grond!

Lancia Beta Montecarlo verlaagd

Hij rijdt echter wel erg lekker nu en stuurt weer heel erg direct. De klinkerweg waarover ik het centrum van Zwolle uitrijd, bleek ook zonder bijgeluiden uit de ophanging te berijden. Volgens mij al een flinke verbetering. De test die ik uitvoerde op hoge toeren door afwisselend het gaspedaal diep in te drukken en te lossen verliep ook keurig! Ik denk dat dat wringen veroorzaakt werd door een combinatie van de oude, hoge banden, de sleppere veren en de loszittende veerschotels. Ik reed opeens in een heel andere auto. Dat wordt nog leuk als ik die Leda schroefset eronder ga zetten!

Lancia Beta Montecarlo verlaagd

Klokje Rond Klassiek

De reden dat de Montecarlo moest rijden de afgelopen vrijdag, was een afspraak met Michiel Willebrands van Autoweek voor een “Klokje Rond Klassiek” over mijn project! Hij vond mijn verhaal zo leuk dat hij het meteen wilde gaan vastleggen in deze rubriek. Op zijn verzoek monteerde ik de originele velgen met, naar later bleek, vrijwel tijdoriginele banden, en reed ik naar Carrec in Soetserberg.

Al bij binnenkomst bij Carrec was het alsof je in een livestream van Youtube terecht bent gekomen. Allemaal bekende gezichten, voor mij althans, en een setting die ik al vaak heb bekeken in de vele filmpjes die er gemaakt worden voor Autoweek. Joep bestaat echt, is een daar werkende automonteur en die ging voor mij een ouderwetse pot koffie zetten. Ik maakte kennis met Michiel en we praatten over auto’s. Vooral mijn autoverleden met daarin ook de 8.32 SW kwam ter sprake. Zijn ogen glinsterden hierbij, hij bleek als eerste auto een Lancia Thema i.e. te hebben gehad. Het werd een leuk gesprek! Hierna reed ik met fotograaf en cameraman naar een weg op de hei om wat rijshots op te nemen. Doordat ik het dak open had stapte de fotograaf bij me in om wat actiefoto’s te maken. Ik moest ook wat heen en weer rijden in een bocht zodat ze de auto ook zo konden filmen.

Terug bij Carrec ontmoette ik Dennis, de monteur die de uiteindelijke keuring zou doen en daarvoor eerst een proefrit zou maken. Hij vertelde enthousiast dat hij vroeger als kind met een modelautootje speelde waar hij erg van onder de indruk was. Je raad het al; een Montecarlo! Hij had er daarom ook erg veel zin in om voor het eerst te rijden in mijn auto. Hij hoopte vurig dat het niet tegen zou gaan vallen. Terwijl Dennis weg was, bouwden we de set op. Het duurde langer dan ze gewend waren voordat Dennis weer terug was. Zijn gezicht sprak boekdelen. De Montecarlo had hem niet teleurgesteld; “Een heerlijk scheurijzer” riep hij enthousiast. De Montecarlo zette hij op de~brug, de oliedruppels van de Citroën HY van die morgen werden weggeveegd en de set was compleet.

Lancia Beta Montecarlo op de set

Na het gesprekje dat ik had op camera met Michiel, verhuisde de crew naar de inspectie van de auto. Dennis vertelde veel over de auto en gaf complimenten over het behaalde resultaat. Tijdens het rijden voelde hij de auto een beetje “wringen” bij lastwissel op hogere toeren. Dat is iets dat ik meeneem als huiswerk. Voor de rest was hij erg enthousiast. We hadden het erover dat de banden niet meer de beste waren. Deze gaven net iets teveel trillingen door. Dennis keek het na en ze bleken uit 1993 en 1997 te zijn. Een eenmalige actie, alleen voor het plaatje dus.

Lancia Beta Montecarlo op de set

Michiel wees me nog op het typeplaatje. Dat had ik nog nooit gezien, maar de naam Montecarlo wordt hierop gespeld als “Monte-Carlo”. Ik heb het tot nu toe dus verkeerd gespeld… Na wat afrondende vragen en een staatsieportret namen we hartelijk afscheid. Een heel leuke middag die me veel energie gaf om de tweede MC aan te gaan pakken. De turbomotor komt ook nog, maar ik denk dat ik voorlopig even zo blijf doorrijden. Dan heb ik in ieder geval een leuke klassieker deze zomer! Publicatie volgt trouwens waarschijnlijk pas in augustus/september. Natuurlijk krijg je dan hier ook een verwijzing te zien.

Terug naar af

De tijd begon ernstig te dringen. Vrijdag aanstaande moet de auto rijden en de to-do list werd rijkelijk gevuld met kleinigheden. The devil is in the details. Ik nam een ongebruikelijke beslissing.

Op het moment dat ik de keerring van de aansdrijfas ging vervangen en de keerring die ik op voorraad had niet bleek te passen, daalde de realisatie in dat ik het niet zou gaan redden op deze manier. Het was vrijdagavond, het klussen ging lekker maar er kwamen allerlei kleinigheden op die ik niet voorzien had. De startmotor bijvoorbeeld bleek het verkeerde type. Hij paste niet en stak niet diep genoeg de bak in waardoor het tandwiel nooit de kransring kon bereiken. Ik had nog meerdere startmotoren liggen die alle niet pasten. Ik wist zeker dat ik er voldoende op voorraad zou moeten hebben, maar dan moest ik eerst naar de loods. Vervolgens paste de houder voor de koppelingsgever niet, die was van een V6. Het begon op te stapelen. Ik sprak mezelf eens flink toe, mijn dochter vroeg zich hardop af of het allemaal wel goed met me ging, en ik nam een rigoureus besluit. Ik stopte met de race tegen de klok en besloot gewoon het oude blok terug te gaan plaatsen. Als ik daar de zaterdag nou eens aan zou besteden dan zou ik zondag de boel wel af hebben en had ik voldoende tijd over om de auto echt af te maken.

Zo gezegd, zo gedaan. Ik had in de motorruimte van de Montecarlo nog geen wijzigingen aangebracht. Enkel de steun van het schakelmechanisme had ik verwijderd om plaats te maken voor het turboblok. Deze kon ik eenvoudig terugplaatsen met een paar rake lasrupsjes. Daarna kreeg ik nog ruzie met de benzinetank, die wilde met geen mogelijkheid op zijn bevestiging terug en ook viel de auto nog van de krik af. Gelukkig hield het blok een vrije val tegen, maar toch, het was even schrikken. De rest ging eigenlijk heel voorspoedig. Ik hield alleen het plaatsen van de radiator over. Dat deed ik zondag en na twee keer proberen startte de auto direct. Een goede keuze, nu kan ik rustig de boel schoonmaken, de originele wielen monteren en de auto klaarmaken voor de grote inspectie van aanstaande vrijdag!

Lancia Beta Montecarlo motorblok

Het blok ligt nog steeds klaar. Ik ontdekte later dat ik ook de inlaatslang op het inlaatspruitstuk mis. Met de druk van de ketel is het geen probleem dat ik hier een tijdje op moet wachten. Nu kan ik rustig de motor afbouwen en alle voorbereidingen treffen om alle aansluitingen in de auto te doen. Zoals je ziet heb ik al een startmotor gevonden in de loods die wel gewoon past. Ook zie je de gemonteerde visco koppeling en de onderdelen van het uitlaatsysteem dat ik ga lassen. Het blok kon ik voorlopig even opzij schuiven.

Een klusje dat ik al langer wilde doen is het verbeteren van de schokbreker rechtsvoor. Deze heeft teveel ruimte op de bevestiging waardoor de bevestigingsbout langzaam losser gaat zitten en de ophanging dan begint te bewegen. Onprettig maar oplosbaar. Ik demonteerde de veerpoot en zag dat de ruimte op een van de twee gaten zat. Ik zocht een paar mooie ringen uit die ik secuur op de schokdemper over het uitgelubberde gat plaatste waarna ik deze fixeerde met een bout erdoor. Met het lasapparaat maakte ik zo aan beide zijden een ring vast waarna de beweging uit de ophanging was. Uit de loods had ik ook de originele wielen meegenomen. Voor test heb ik er alvast eentje rechtsvoor gemonteerd. Het ziet er wel goed uit eigenlijk. Ik prefereer mijn iets te moderne 16 inch wielen, het origineel heeft echter wel iets schattigs. Morgenavond is het hopelijk wat beter weer, dan kan ik de laag stof eraf gaan wassen en de auto even mooi maken.

Koppeling

De motor had nu lang genoeg aan het spit gezeten. Tijd om de takel weer in stelling te brengen, het verrijdbare karretje klaar te zetten met daarop een handdoek zodat de vers geverfde carterpan niet direct beschadigd raakt, en te starten met het laten neerdalen van het blok. Gelukkig ging dat zonder problemen en na wat heen en weer geschuif stond het blok netjes gepositioneerd op de kar.

Nu de bevestigingen aan de achterzijde verwijderd waren kon ik mijn aandacht vestigen op de keerring van de krukas. Deze zag er nog verbazend goed uit maar verving ik toch. Ik boorde er een klein gaatje in met een drie milimeter dik boortje, voorzag het gaatje van een parker schroef, waarna ik de keerring er zo uit kon trekken. De nieuwe monteerde ik, ingevet met motorolie, met een stuk dikke buis en een hamertje. Het was een klusje van niks. Tijd om het vliegwiel te monteren. Ik verwijderde de aanwezige roest. Deze was gelukkig erg oppervlakkig. Daarna maakte ik de zes bouten schoon en monteerde het vliegwiel. Even later realiseerde ik me dat ik de achterplaat niet gemonteerd had, waardoor ik even weer terug bij af was. Met het vliegwiel op zijn plek paste ik de nieuwe koppeling. Ik ging ervan uit dat deze gewoon zou passen. Ik kocht namelijk de koppeling van een turbo 16V en die is anders uitgevoerd dan die van de 8V variant. Doordat de 16V grotere krachten moet verwerken is deze koppeling als trek-koppeling uitgevoerd. Dit bleek gelukkig gewoon te passen! Helaas paste mijn centreersetje niet op deze koppeling. Het asje was te kort. Ik besloot het daarom op het oog te doen. Ik draaide de drukgroep een klein beetje vast en duwde de koppeling met een schroevendraaier op zijn gecentreerde plekje. Met de momentsleutel zette ik de drie kilogram op de inbusboutjes waarna de drukgroep gemonteerd was.

Lancia Beta Montecarlo drukgroep

Tijd om de versnellingsbak er wat frisser uit te laten zien. De keerringen van de aandrijfassen hadden gelekt en de sporen van vettigheid waren over de hele bak verspreid. Met een borstel op de boormachine ging ik de bak te lijf en zo poetste ik de oppervlakkige vettigheid weg. De al te vettige delen bewerkte ik eerst met wasbenzine en een kwast waarna de boormachine hier ook zijn werk kon doen. Ik heb nog nieuwe keerringen op voorraad, die zal ik dus gaan plaatsen. En ik moet niet vergeten de olie te peilen en wellicht bij te vullen. Het huwelijk tussen motor en bak kan waarschijnlijk morgen plaatsvinden!

error

Vind je het een leuke blog? Share, like of subscribe!