Leda

Nadat ik een prijsopgave had gevraagd bij Leda voor vier nieuwe veerpoten bleek deze ultieme upgrade voor mijn Montecarlo onbereikbaar. Ik checkte regelmatig mijn portemonnee, maar dat mocht niet baten. Na de Brexit bleken de Britten weliswaar te kunnen leveren zonder VAT maar dat deden ze nadat ze de prijzen ongeveer 20% omhoog hadden gedaan. Het werd steeds onbereikbaarder. Toch liet het me niet los.

Nadat ik al diverse keren vruchteloos op Ebay, zowel de volwassen als de Kleinanzeigen site, had gekeken plaatste ik een oproep op Facebook in een relevante Montecarlo groep. Tot mijn verrassing kreeg ik verschillende reacties. Eén iemand bood een set schokbrekers aan van een ander merk, terwijl ik uit België een reactie kreeg dat ik daar een setje Leda’s kon komen ophalen. Wat een fijn nieuws! De set zou nieuw zijn, ondanks dat hij al jaren in de opslag gelegen had, en bood mij zo de kans om ook met een wat beperkt budget toch de ultieme wegligging te kunnen verkrijgen. De eigenaar bood me ook een set verlagingsveren aan, die kreeg ik direct opgestuurd en het resultaat hiervan zag je al in een vorige post. Nu ik de originele veerpoten heb voorzien van een verlagingsset kan ik deze reserveren voor de tweede Montecarlo en zodoende nam ik graag de Leda’s over.

De lockdown noopte me tot geduld. Toen echter het bericht in de media kwam dat België uit de lockdown ging en de grens weer openstelde zonder daar allerlei beperkingen aan te verbinden, nam ik direct contact op met de verkoper. Gelukkig kwam het uit en gisteravond reed ik daarom naar het pittoreske Nazareth. Chris, de verkoper, ontving me hartelijk. We liepen direct door naar de klaarliggende schokdempers en die zagen er appetijtelijk uit. Daarom liepen we snel verder naar zijn eigen Montecarlo en Azzuro Metalizzato van de tweede serie; een hele mooie kleur. Het werd een prettige ontmoeting en goedgemutst namen we afscheid nadat de Leda’s ingeladen waren.

Lancia Beta Montecarlo Leda

Eenmaal thuis kon ik niet wachten ze uit te pakken en op de gevoelige plaat vast te leggen. Zoals je ziet zijn ze echt nog nooit gemonteerd geweest. Ze komen inclusief verstelbare bevestigingsbouten, waarmee het camber afgesteld kan worden, maar zonder veren. Vanuit Leda had ik heel erg prettig contact met Roger. Hij bracht destijds offerte uit en verwees me nu voor de goede veren naar een veren fabrikant in Engeland. Hier kon ik exact de specificaties bestellen die Roger me adviseerde bij een actieve rijstijl op de openbare weg. UPS gaf al sjoege, het pakketje wordt verstuurd dus kan ik binnenkort de dempers monteren en daarna de auto prefect laten uitlijnen in Dokkum. Wordt vervolgd!

Laag

Getriggerd door de opmerking van Dennis, de monteur van Klokje Rond Klassiek, begon ik mijn onderzoek naar het wringen van de auto bij lastwissel. Ik vermoedde een probleem in de schokdempers.

De veerpoten zijn erg makkelijk te demonteren. Met het gereedschap dat ik kocht om deze uit elkaar te halen, liggen de veren in een handomdraai naast de schokbrekers. Ik zag dat de achterste schokbrekers beiden lekken. Daar moet een nieuwe afdichtring om en ze zullen dus ook afgevuld moeten worden. Iets voor later zorg aangezien ik binnenkort een schroefset van Leda ga monteren! Ik had wel een set verlagingsveren liggen met een progressieve veer. Ik besloot deze rondom te monteren. Tijdens de montage bleek ik in ieder geval een verklaring te hebben voor het rammelen van de linker veerpoten. Beide veerschotels zaten niet geheel vast op de schokbreker. Dat kon ik dus eenvoudig herstellen. Toen ik de auto met de aftermarket velgen en in verlaagde toestand op de grond liet zakken, schrok ik wel een beetje. Hij ligt ineens heel erg laag op de grond!

Lancia Beta Montecarlo verlaagd

Hij rijdt echter wel erg lekker nu en stuurt weer heel erg direct. De klinkerweg waarover ik het centrum van Zwolle uitrijd, bleek ook zonder bijgeluiden uit de ophanging te berijden. Volgens mij al een flinke verbetering. De test die ik uitvoerde op hoge toeren door afwisselend het gaspedaal diep in te drukken en te lossen verliep ook keurig! Ik denk dat dat wringen veroorzaakt werd door een combinatie van de oude, hoge banden, de sleppere veren en de loszittende veerschotels. Ik reed opeens in een heel andere auto. Dat wordt nog leuk als ik die Leda schroefset eronder ga zetten!

Lancia Beta Montecarlo verlaagd

Klokje Rond Klassiek

De reden dat de Montecarlo moest rijden de afgelopen vrijdag, was een afspraak met Michiel Willebrands van Autoweek voor een “Klokje Rond Klassiek” over mijn project! Hij vond mijn verhaal zo leuk dat hij het meteen wilde gaan vastleggen in deze rubriek. Op zijn verzoek monteerde ik de originele velgen met, naar later bleek, vrijwel tijdoriginele banden, en reed ik naar Carrec in Soetserberg.

Al bij binnenkomst bij Carrec was het alsof je in een livestream van Youtube terecht bent gekomen. Allemaal bekende gezichten, voor mij althans, en een setting die ik al vaak heb bekeken in de vele filmpjes die er gemaakt worden voor Autoweek. Joep bestaat echt, is een daar werkende automonteur en die ging voor mij een ouderwetse pot koffie zetten. Ik maakte kennis met Michiel en we praatten over auto’s. Vooral mijn autoverleden met daarin ook de 8.32 SW kwam ter sprake. Zijn ogen glinsterden hierbij, hij bleek als eerste auto een Lancia Thema i.e. te hebben gehad. Het werd een leuk gesprek! Hierna reed ik met fotograaf en cameraman naar een weg op de hei om wat rijshots op te nemen. Doordat ik het dak open had stapte de fotograaf bij me in om wat actiefoto’s te maken. Ik moest ook wat heen en weer rijden in een bocht zodat ze de auto ook zo konden filmen.

Terug bij Carrec ontmoette ik Dennis, de monteur die de uiteindelijke keuring zou doen en daarvoor eerst een proefrit zou maken. Hij vertelde enthousiast dat hij vroeger als kind met een modelautootje speelde waar hij erg van onder de indruk was. Je raad het al; een Montecarlo! Hij had er daarom ook erg veel zin in om voor het eerst te rijden in mijn auto. Hij hoopte vurig dat het niet tegen zou gaan vallen. Terwijl Dennis weg was, bouwden we de set op. Het duurde langer dan ze gewend waren voordat Dennis weer terug was. Zijn gezicht sprak boekdelen. De Montecarlo had hem niet teleurgesteld; “Een heerlijk scheurijzer” riep hij enthousiast. De Montecarlo zette hij op de~brug, de oliedruppels van de Citroën HY van die morgen werden weggeveegd en de set was compleet.

Lancia Beta Montecarlo op de set

Na het gesprekje dat ik had op camera met Michiel, verhuisde de crew naar de inspectie van de auto. Dennis vertelde veel over de auto en gaf complimenten over het behaalde resultaat. Tijdens het rijden voelde hij de auto een beetje “wringen” bij lastwissel op hogere toeren. Dat is iets dat ik meeneem als huiswerk. Voor de rest was hij erg enthousiast. We hadden het erover dat de banden niet meer de beste waren. Deze gaven net iets teveel trillingen door. Dennis keek het na en ze bleken uit 1993 en 1997 te zijn. Een eenmalige actie, alleen voor het plaatje dus.

Lancia Beta Montecarlo op de set

Michiel wees me nog op het typeplaatje. Dat had ik nog nooit gezien, maar de naam Montecarlo wordt hierop gespeld als “Monte-Carlo”. Ik heb het tot nu toe dus verkeerd gespeld… Na wat afrondende vragen en een staatsieportret namen we hartelijk afscheid. Een heel leuke middag die me veel energie gaf om de tweede MC aan te gaan pakken. De turbomotor komt ook nog, maar ik denk dat ik voorlopig even zo blijf doorrijden. Dan heb ik in ieder geval een leuke klassieker deze zomer! Publicatie volgt trouwens waarschijnlijk pas in augustus/september. Natuurlijk krijg je dan hier ook een verwijzing te zien.

OB97

Toen er een blauwe, met plakband dichtgeplakte enveloppe op de deurmat viel, was ik erg benieuwd welk bericht de Belastingdienst voor mij in petto had. De laatste tijd komt deze overheidsdienst niet zo positief in het nieuws namelijk. Ik opende de brief en las dat ze wilden dat ik aangifte ging doen voor Omzetbelasting (OB97). Huh? Ik ben geen ondernemer, het zal wel een foutje zijn dacht ik.

Toen ik verder las moest ik eigenlijk wel een beetje lachen. Omdat ik een motorvoertuig heb ingevoerd in Nederland, de Montecarlo kwam immers uit België, heb ik aangifte voor de BPM gedaan. Een administratieve handeling aangezien de auto te oud is om voor BPM betaling in aanmerking te komen. Tijdens de BPM aangifte en later ook bij de RDW keuring, is er voor de auto een kilometerstand genoteerd van 0 kilometer. Dat was namelijk de tellerstand van de klokken die ik in de auto plaatste. Ik moest lachen om de brief omdat er stond dat ik een motorvoertuig had geïmporteerd dat ofwel jonger was dan zes maanden ofwel minder had gereden dan 6000km. Blijkbaar zat er geen restrictie op bouwjaar in het systeem en kwam ik door een ongelukkige samenloop van omstandigheden in aanmerking voor een aanslag BTW over de aankoop.

Het formulier is gemaakt met het doel de BTW te innen. Er staat geen escape in om aan te geven dat je vermoedt dat de aanslag onterecht zou kunnen zijn. Tijd om een belletje te doen naar het team auto van de Belastingdienst. Buiten een wachttijd van 17 minuten ben ik uiterst correct en hulpvaardig te woord gestaan door een medewerkster van het team. Ze begreep niet direct mijn situatie, maar na een paar wachtmuziekjes had ze mijn relaas erg netjes genoteerd en gaf ze aan dit door te geven aan een behandelaar en dat ik zeker terug gebeld zou worden.

Rond etenstijd kreeg ik een telefoontje van een onbekend nummer, het bleek de inspecteur te zijn van team auto. Hij stelde me gerust, de aangifte was door de ongelukkige samenloop van omstandigheden onterecht aan me verstuurd en hij bood daarvoor zijn excuses aan, ik mocht de brief weggooien, de zaak was afgedaan en ik zou daarvan een bevestiging op de mail krijgen. Ik bedankte hem voor zijn bericht en snelle afhandeling van de zaak en hing op. Direct piepte mijn telefoon vanwege een binnengekomen mail met daarin de bevestiging en nogmaals de excuses van de inspecteur. Zo dacht ik slachtoffer te worden van een foutje in het systeem maar merkte ik dat de mensen in het systeem gewoon foutloos en correct werken!

Brake update

Na mijn bericht over “Bigger is better” ben ik werkelijk platgespamd. Allerlei, voornamelijk Afrikaanse, reacties tierden welig op mijn blog. Gelukkig kan ik alles markeren als spam voordat het via mijn blog de wereld in gaat. De kwaliteit van de namen is wel toegnomen; Carmina Hillyer Saloma, Rosemarie Stephanus Grobe, Carly Shay MacDonald, Corrine Meier Latoye. Namen die allemaal afkomstig zijn van een spammer met een erotische website. Misschien was de naam van het artikel dus niet zo goed gekozen.

Een kleine update is echter wel op zijn plek. Met de bijna goede voorbeeld bracket kon ik exact opmeten hoe de definitieve bracket eruit moest zien. Ik besloot de gaten waarmee de naaf bevestigd zit exact te maken met 8,38 mm. De maat die nodig is om een goede schroefdraad te tappen voor een M10 bout. Ook moesten de afmetingen nog iets aangepast worden maar dat was voor het bedrijf dat met water de brackets uit aluminium snijdt geen enkel probleem. Om te zorgen dat de bouten van de remklauw niet tegen de schijf aan zouden komen moest de bracket ook iets dikker worden. De standaardmaat die ik koos was 12 mm. Met deze opdracht kreeg ik de nieuwe brackets al snel thuisgestuurd. Deze pasten welhaast perfect. Ik tapte mooi de draad uit en tot mijn genoegen paste de uitgezochte bout perfect, de bracket viel direct goed op zijn plek. Nadat de nieuwe schijven, van een Fiat Coupé turbo 20v, binnengekomen waren blijkt het geheel prima in elkaar te zitten!

Lancia Montecarlo Big Brakes

Met de remklauwen heb ik helaas wat problemen. Per klauw zijn er twee ontluchtingsnippels. Bij de ene klauw zitten er geen nippels meer op, bij de andere kreeg ik er eentje met geen mogelijkheid los. Die brak gewoon af net onder de zeskantige kop. Ik boorde hem uit en liet hem een paar dagen in WD40 soppen maar de linksdraaiende tap wilde, ook na stevig verhitten, geen beweging brengen in de resterende nippel. Dit wordt toch een lastig probleem. De nippels moeten gewoon goed werken, zeker aan beide zijden van de klauw omdat het anders niet te ontluchten is. Voordat ik de boel ga monteren wil ik de klauwen natuurlijk nog opknappen. Als het lukt om de nippel eruit te krijgen ga ik deze klauwen zelf poedercoaten. Een mooi project in voorbereiding op de restauratie van de tweede Montecarlo. Poedercoaten is namelijk best goed te doen met een oude, grote oven en een poedercoat pistool.

Bigger is better

Zonder nu dubieuze discussies te willen starten, ik doel op remmen. Grotere remmen zijn betere remmen. Doordat ik rembekrachtiging op alle vier de wielen heb is er ruimte om de remmen van de Montecarlo te upgraden zonder hierbij een onmogelijk in te trappen rempedaal te krijgen. Gezien mijn plan om over te gaan naar de origineel bedachte configuratie met een Busso V6 in de motorruimte, is een upgrade van de remkracht onlosmakelijk verbonden met deze vermogenstoename. Deze upgrade is ook de belangrijkste reden om nu al met 16 inch wielen rond te rijden. Natuurlijk is het origineel mooier, maar ook slechts 13 inch. Daar passen geen grotere remmen in.

Mijn eerste idee was om de voorremmen uit een Lancia Thema Turbo 16V te gaan plaatsen. Deze kunnen al heel wat meer aan dan de Montecarlo remmetjes. Ik heb bovendien nog een heel mooi setje van deze remmen liggen, inlcusief al het bevestigingsmateriaal. Het past niet direct op de auto maar vraagt een aantal modificaties. Bij een goede Lancia vriend ontstond echter het idee om direct over te gaan naar min of meer het hoogst haalbare; Brembo remmen met vier zuigers. Deze werden geleverd op de Lancia Kappa tweede serie met een Turbo 20V motor. Het probleem dat ik daarbij zag was dat er geen passende remschijven vindbaar zijn. De Kappa heeft immers vijf wielbouten waar de Montecarlo er maar vier heeft. Gelukkig heeft Fiat dit probleem opgelost in de Coupé Turbo 20V. Die auto had ook deze remmen en dito schijven op vier wielbouten. Ik twijfelde niet meer en besloot direct voor het hoogst haalbare te gaan dat ik nog seriematig van een donor af kon halen.

Met een uitgeklede naaf toog ik naar dezelfde Lancia liefhebber en pasten we de remschijf en klauw op de naaf. Dit leek verrassend goed te passen! De bevestigingen leken in hetzelfde vlak te zijn. Hoopvol nam ik de hele set mee naar huis om dit nauwkeuriger te onderzoeken.

Lancia Montecarlo Big Brakes

Thuis op de werkbank werd dit vermoeden bevestigd. Op de foto zie je duidelijk dat de bevestigingen niet overlappen maar netjes naast elkaar zitten en ogenschijnlijk in hetzelfde vlak. De schijven die ik voor het project heb zijn flink gebruikt en hebben hierdoor een ingesleten middendeel. De klauwen zaten op deze schijven. De scherpe randjes aan zowel de binnen- als buitenzijde bleken echter uitermate goed bruikbaar om de klauw zeer goed te positioneren ten opzichte van de schijf. Een gelukje dus. Ik begon een zoektocht.

Met een meetlat zag ik dat de hart-op-hart afstand van de gaten 100 en 150 mm is. Een zoektocht naar dergelijke “remadapters” leverde wel hits op, echter alleen hits van mensen en bedrijven uit lang vervlogen tijden. Ik benaderde tuners met het verzoek dit te leveren en deze reageerden niet of zeer terughoudend, het lag niet in de schappen. Tijd voor plan b; de brackets zelf maken. Met een ontwerp op internet dat de gewenste afstand tussen de gaten bood maar niet het juiste bracket, printte ik een voorbeeld op ware grootte. Ik heb dit ontwerp een aantal keer opnieuw moeten printen, aanpassen, uitknippen en testen om uiteindelijk tot het definitieve ontwerp te komen.

Lancia Montecarlo Big Brakes

Een papieren template dat goed paste! Met de definitieve schets benaderde ik een bedrijf dat met waterjet metalen onderdelen kan maken uit plaatmateriaal. Ik gaf opdracht voor het maken van een atocad ontwerp dat gebruikt kon worden voor het uitsnijden van het ontwerp. Per ommegaande kreeg ik vervolgens het prototype thuisgestuurd. Ik kon het niet laten deze direct te passen.

Lancia Montecarlo Big Brakes

De passing bleek nagenoeg perfect. Er is nog wat werk te doen aan de grootte van de gaten aan de naafzijde, maar de remklauw zit op exact de goede afstand van de naaf op de schijf. Met een voelermaat kan ik nu de klauw exact gaan positioneren zodat ik weet of en in welke mate er vulringen onder de bevestiging aan de naaf moeten komen. Het is, zo op het eerste oog, niet meer dan een of twee millimeter. Dat valt dus reuze mee. De bestelling met het definitieve ontwerp is daarmee bijna rond, ik kan langzamerhand de boel gaan ombouwen. Voorlopig heb ik echter nog genoeg werk aan het opknappen van de remklauwen. De jarenlange ervaring is er goed aan af te lezen. Wordt vervolgd dus!

Geen slingers meer

Het tussenprojectje om de ramen elektrisch te kunnen bedienen duurde langer dan ik had gedacht, maar na een paar avonden klussen gaan beide ramen nu, met een druk op de knop op en neer.

Nu ik het deurpaneel van de bestuurderszijde gedemonteerd had kon ik ook uitzoeken waarom deze niet lekker paste. Telkens als ik de deur wilde sluiten kwam het paneel naar beneden en belette daardoor een soepele sluiting. Ik bekeek de deur eens goed en zag dat er schroefgaten in het metaal zaten, precies op de plekken waar er gaten in het paneel zitten om het stoffen inzetstuk te monteren. Dat bleek onderdeel van een oplossing. Snel maakte ik een gat in de deur om de kabel van de aansturing van de elektromotor naar de A-stijl te begeleiden. Van binnenuit kon ik zien dat het binnenframe van de deur een mooie voorbereiding hiervoor had. In de buitenzijde was niks te zien. Daarom boorde ik van binnenuit het gat groter, de accuboormachine paste net in de deur om dat mogelijk te maken. Via het schema van de elektra zag ik dat er twee zekeringen naast elkaar in de zekeringenkast zouden moeten zitten die de stroomvoorziening van de ramen zouden moeten gaan verzorgen. Ik zocht een passende kabelboom uit mijn veel gebruikte Thema donor kabels uit en legde dit klaar in het interieur. Twee kabels van de zekeringen naar de middenconsole, twee draden vanuit elke deur naar dezelfde plek en een geprefabriceerde massakabel met 4 aansluitingen vanuit de knoppen in het midden naar het centrale massapunt onder de verwarming. Alles netjes met originele stekkerhoesjes en zorgvuldig bijeengepakt in de middenconsole.

Lancia Montecarlo kabelboom middenconsole

Hier bewees mijn eerdere test met de losstaande accu waardevol te zijn, ik wist precies welke aansluiting ik waar moest plaatsen. Het ziet er ingewikkelder uit dan het is. Ik testte het bestuurdersportier, drukte op de betreffende knop om te zien of omhoog ook echt omhoog ging, nu kon ik nog makkelijk de beide kabels omdraaien om dat gedrag te herstellen. Dat bleek niet nodig. Het raam reageerde zoals gewenst!

Op naar de bekleding. Ik plaatste het terug en ontdekte dat het ophanglipje bij het deurslot moe was. Hierdoor zakte het paneel telkens iets naar beneden. Ik kon daar niks aan veranderen helaas dus plaatste ik een rigoureus parkertje door het paneel. Niet mooi, wel functioneel. Het paneel zit nu goed vast en de deur sluit prima. Door naar het elektrificeren van de passagiersdeur. Ik plaatste het gemaakte sjabloon gespiegeld op de deur, tekende af, boorde gaten en monteerde de motor met mechaniek.

Lancia Montecarlo mechaniek sjabloon

Ik hoefde in deze deur geen gaten te boren voor de kabelboom, die zaten er al in. Met de klaargelegde kabels vanuit de middenconsole had ik het raam snel aangesloten. Ook deze testte ik met de knop en hierbij bleek dat ik de kabels moest wisselen om het goede gedrag te krijgen. Gelukkig had ik de middenconsole nog niet gemonteerd, ik kon het nog eenvoudig verhelpen. resultaat was echter wel dat ook dit raam nu netjes, elektrisch op en neer gaat! Done. Ook dit deurpaneel plaatste ik beter dan voorheen, de deur wil echter nog niet makkelijk sluiten. Daar moet ik nog wat aan afstellen. Dat is echter van later zorg. Eerst moet ik een lekkende radiator repareren. Helaas druppelt deze op de vloer. Een verklaring voor de koelingsproblemen in de Elzas. Hij verliest een beetje water. Ik heb nog wat radiatoren liggen, maar ik heb geen idee of deze beter zijn. Anders wordt het een nieuw exemplaar. Tijd om te gaan Googelen naar een mooie oplossing!

Elektrische ramen

Mijn autoverleden is enigszins verwend. Ik heb nog nooit een auto gehad waarbij ik de ramen van de voordeuren met een slinger moet openen en sluiten. Het mechanisme van de bestuurdersdeur in de Montecarlo was bovendien kapot waardoor het erg veel moeite kostte het raam te openen. Tijd voor de eerste upgrade; een elektrisch bedienbaar raam.

In de middenconsole had ik al de knopjes geplaatst die de ramen gaan bedienen. Ze zien er vet uit maar hebben nog geen functie. Bovendien wilde die van de bediening van de ruit van de bestuurderszijde niet in beweging komen. Ik startte dus, op de eettafel met fel licht en een leesbrilletje, met het demonteren van deze knop. Lancia gebruikte in de Montecarlo geen relais voor de raambediening, gewoon directe stroom, dat werkt wel zo makkelijk. Ik verwachtte daarom een flink gehavende binnenkant. Gelukkig trof ik een hele nette binnenkant aan en kon ik volstaan met een beetje schoonmaken en de knop goed in elkaar zetten om hem weer gangbaar te krijgen.

In de documentatie die ik ooit kocht van een medeliefhebber trof ik een deel van het elektrische schema aan dat niet op het grote schema stond, de inrichting van de elektrische ramen! Hiermee kon ik ongeveer bepalen hoe de knop aangesloten zou moeten worden. Ik had bedacht om de raammechanismen van een Fiat Grande Punto te gaan gebruiken. Voornamelijk omdat deze erg eenvoudig van opbouw zijn en dus relatief makkelijk zijn te plaatsen. In ieder geval kon ik met een dergelijk mechanisme oefenen en de aansturing testen met een reserve accu. Na wat heen en weer geprobeer lukte het om het mechanisme correct aan te sturen.

Lancia Montecarlo elektrische ramen project

Opgetogen liep ik met het mechanisme naar de auto en demonteerde ik het deurpaneel en het oude handslinger mechaniek. Helaas bleek het Fiat Punto mechanisme zo’n twee centimeter te lang om goed te kunnen monteren. Een kleine tegenslag. Ik moest terug naar de tekentafel. Ik heb in de voorraad nog een setje elektische mechanismen zitten. Deze ken ik uit de Fiat 132. Ze werken prima maar heel erg traag. Geen aanrader. Terwijl ik naar de werkbank liep, passeerde ik een stapel mechanieken uit de Kappa. Deze had ik opzij gelegd om ze te fotograferen voor Marktplaats. Ik heb er niks meer aan; of toch wel? Ik pakte een mechaniek van een achterdeur en hield het naast de deur van de Montecarlo. Dat zag er hoopvol uit! Met het werkplaatshandboek op tafel kon ik zien hoe het mechanisme gemonteerd moet worden. Het oogt wat ingewikkeld met glijstangen en een schaarmechaniek maar ik zag potentie.

Lancia Montecarlo elektrische ramen project

Ik maakte een sjabloon voor de boorgaten en ging de deur te lijf. Ik moest nog wat ruimte maken voor de motor van het mechaniek, maar na een tijdje freubelen paste het zowaar. Ik overbrugde de afstand van het mechaniek naar de bevestigingsgaatjes van de ruit met het oorspronkelijke bevestigingsplaatje van het afgeschreven mechaniek. Ik boog het in de gewenste vorm en fixeerde de ruit aan zijn nieuwe mechaniek. Met de testopstelling bij de auto sloot ik het raam aan op stroom en ging de ruit soepel en vrij snel op en neer!

Lancia Montecarlo elektrische ramen project

Nu moet ik nog wel de kabelboom door de auto leggen, maar dat is een detail. Het werkt, en goed ook. Nu nog de andere kant met hetzelfde recept behandelen en de Montecarlo voldoet een beetje meer aan mijn verwachtingen. Oh ja, nog een filmpje als bewijs…

error

Vind je het een leuke blog? Share, like of subscribe!