Fifth gear

Om de auto straks goed te kunnen rijden is het van belang dat de bak soepel schakelt. Ik had alle rubberen busjes al vervangen van het stangenstelsel en meerdere keren de afstelpunten nagesteld. Het lukte me alleen niet om zowel de vijfde als de achteruit versnellingen in te schakelen, de pook ging niet genoeg naar rechts. De zaag moest in de auto.

Het overbrengen van het schakelpatroon van de pook naar de versnellingen in de bak is een kunststuk op zich. Starre stangen volgen gedwee de bewegingen van de pook en zetten zo de versnellingen in het verzet. Eén van die stangetjes was verstelbaar maar kon niet meer korter gemaakt worden dan ik wilde. Ik moest de sleuven in de verstelling van deze stang verlengen om zo de stang korter in te kunnen schuiven. Ik zag namelijk dat, met de stang uit elkaar gehaald, de pook verder naar links verschoof als ik de stang in zou korten. Precies genoeg om de pook exact verticaal te zetten in ruststand. Met de kolomboormachine boorde ik wat extra gaten in de stang en verlengde de sleuf tot aan die gaten door met de flex de sleuf door te trekken. Rijkelijk voorzien van kopervet installeerde ik het stangetje opnieuw en kortte het in tot zijn nieuwe kortste stand. Vanuit de motorruimte kijk ik zo door het achterruitje naar de pook en ik zag dat deze mooi verticaal stond. Eenmaal plaatsgenomen achter het stuur bleek mijn fix te werken. De vijf en de achteruit deden het weer. De andere versnellingen kon ik ook nog soepel vinden, opgelost dus.

Als de achteruit het doet, moeten de lampen ook gaan branden. De schakelaar die dat moet regelen zit op de versnellingsbak. De twee lipjes waar de stekkers op moeten zitten waren beide afgebroken. In mijn voorraad trof ik ook alleen maar afgebroken schakelaars aan. Ik moest het anders oplossen. Gelukkig bleken de terminals soldeer te accepteren. Uit een afgedankte kabelboom haalde ik wat lipjes van stekkers en deze maakte ik passend voor op de schakelaar. Met de soldeerbout fixeerde ik deze noodstekkers op de schakelaar en kon ik de stroom aansluiten. Ik trof alleen vier stroomdraden aan terwijl er maar twee lipjes zijn. Die kabelboom is toch best verwarrend te noemen. Weer dook ik in het schema en vond daar dat er in de Scorpion een signaal is voor het inschakelen van de vijfde versnelling. Het heeft iets met het milieu te maken. Ik heb die niet nodig en de benodigde stroomkabels waren dubbel oranje voor de contactslot + en een witte kabel die naar de lichten ging. Beide stekkertjes knetterden toen ik ze tegen elkaar hield en de lampen gingen zachtjes aan. Ik knipte de oude stekkers weg en monteerde twee verse. Deze schoof ik op de terminals van de schakelaar en met de bak in zijn achteruit en de sleutel in het contact had ik wit licht!

Lancia Montecarlo Achteruitrijlichten

Nu moet ik alleen nog de kabelboom voor de mistachterlichten fabriceren. De knop heb ik gevonden in mijn voorraad, in de middenconsole zitten plekken voor drie van die knoppen. Eentje wordt mijn mistachterlicht schakelaar, de andere twee de bediening van de elektrische ramen die ik later ga inbouwen.

Nog was mijn tijd niet op vanavond. Mijn dochter ging namelijk voor het eerst weer naar waterpolotraining. Dat gaf me twee en een half uur klustijd. De remmen moest ik nog eens nalopen en ontluchten. Ook wilde ik de aangeschafte stofdopjes voor op de nippels installeren zodat ontluchten in de toekomst ook een leuke klus blijft. Met een recent aangeschafte doorzichtige slang op de nippels zag ik dat er nog een aantal luchtbellen uit het systeem kwamen. Nadat alles ontlucht was testte ik het pedaal. Het is nog niet zo hard als ik zou willen, maar de auto remt! Snel stelde ik ook de handremkabel strakker af en gaf een goeie ruk aan de handrem, de auto reageerde met stilstand. Toen ik de handel weer naar beneden drukte, rolde hij weer. Het zit er bijna op! De auto remt, stuurt, rijdt en geeft de gewenste verlichting. Het kriebelt nu wel om even te gaan rijden.

Bluetooth

Ik geloof in tijd originele accessoires. Mijn Lancia Thema 8.32 SW stelde ik ook samen uit originele Lancia onderdelen uit diverse Thema’s. Zo blijft de auto in balans; er verschijnen geen schreeuwerige merknamen of afwijkende symbolen in beeld. Belangrijk voor mij, ik blijf een auto dan mooi vinden.

In de Montecarlo wilde ik in eerste instantie geen mogelijkheid creëren voor een radio. In de middenconsole, waar deze een plekje zou kunnen krijgen, koos ik voor een drietal min of meer noodzakelijke metertjes. De ruimte voor de radio was daarmee niet meer beschikbaar. Dit leidde tot protesten van mijn vriendin. Aangezien er een trip met haar en de Montecarlo in het verschiet ligt, was het tijd aan audio te denken. Een standaardoplossing was nu niet meer mogelijk. Een tijd originele radio heeft immers een flinke inbouwruimte nodig. Het mooiste zou het zijn om een onzichtbare oplossing te hebben. Google gaf uiteindelijk een oplossing. Op een klassieker forum had iemand een versterker ingebouwd die aangestuurd werd door Bluetooth. Een mogelijkheid die ik nog niet kende. Tijd om te gaan zoeken.

Ik vond en kocht de versterker op het interweb. Ik kreeg er bijna Chinese teleurstelling van, het gevoel dat je krijgt als je een opblaasbaar zwembad bestelt op Ali en dan een voetenbadje toegestuurd krijgt, toen het pakketje bezorgd werd. Het apparaat was veel kleiner dan ik verwacht had. In mijn hoofd zat het formaat van een jaren 90 autoversterker, de periode dat audio in de auto sterk verbeterde maar de techniek om een zware versterker in een radio in te bouwen ontbrak. Hij lag al een tijdje in het handschoenenvak van de auto. Ik had zin om hem aan te sluiten.

De Montecarlo heeft speakerdraden voorbereid liggen. Deze zaten nog netjes in tape verpakt maar lagen al wel op hun plek. De stroomvoorziening was nog niet klaargelegd. Ik besloot het geheel met een originele stekkerverbinding te installeren en zo letterlijk oud met nieuw te verbinden. De constante + haalde ik van het klokje af; de enige plek in de middenconsole waar een dergelijk + kabel aangesloten zit en ik had al wat draden klaarliggen van de contact +. De massa werd gewoon een ringetje op een eerder al gemaakte massaverbinding achter de middenconsole. Nadat ik de speakers aangesloten had was het tijd voor een test.

Lancia Montecarlo Bluetooth oplossing

Nadat het apparaatje aanging sprak er een mevrouw door de speakers met de mededeling dat Bluetooth ingeschakeld was. Lachen. Hij deed het meteen. Na de verplichte connectiviteitsproblemen speelde al snel de Radio2 app door de auto. De speakers zelf moet ik nog netjes monteren, de audio is gereed! Het versterkertje kan ik onzichtbaar achter de middenconsole plaatsen. Een mooie upgrade voor de auto.

Wissers

De motor van de ruitenwissers deed het na de installatie van het interval relais nog steeds niet. De motor maakte wel een geluid, maar daarbij hield het op. Vanavond was het tijd om het rigoureus aan te pakken.

Even een waarschuwing vooraf, ik heb geen foto’s kunnen maken, het bleek een vies en precies werkje waardoor ik geen handschoenen aan kon doen en met mijn vieze handen wilde ik niet mijn telefoon aanraken. Daarom alleen het relaas. Met het schema op het scherm schreef ik uit welke kleurencombinaties de stroomdraden naar de ruitenwisser motor hadden. In de parafan ligt namelijk een stekkerverbinding met aan beide zijden verschillende kleurencombinaties. Opvallend. Ik maakte een foto van de bewuste stekker en motor zoals die op het schema getekend is en ging daarmee naar de auto. Op de foto zie je de bestaande, verkeerd ingerichte stekkers en het bewuste deel van het schema.

Lancia Montecarlo Ruitenwisserstekkers

Ik zag al snel dat het niet helemaal klopte. Net zoals met de aansluitingen van de middenconsole. Ik moest alle draadjes opnieuw rangschikken. Toen ik dat gedaan had heb ik de auto weer in het contact gezet en de ruitenwissers geprobeerd. Weer alleen een geluid uit het motortje en verder niks, nada. Verwarrend was ook dat de bediening van de sproeier ook niet reageerde op trekken aan de handel. Ik bedacht het volgende plan. De motor rechtstreeks op massa aansluiten. Dat was snel geregeld, alleen ook niet de oplossing. Ik verlegde even mijn aandacht naar de sproeier.

Deze moet het natuurlijk ook doen voor de APK. Er zal wel een heel klein straaltje water uitkomen, maar dat is voldoende. Ik zette de multimeter op 20 volt en sloot hem aan op het stekkertje van de sproeiermotor. Tot mijn verrassing gaf die gewoon circa 10 volt wanneer ik aan de handel trok. Een goed begin. Ik sloot de stekker opnieuw aan op de motor en jawel, hij begon hortend te lopen en, na een tijdje, kreeg hij er weer zin in en liep hij normaal. Terug naar de wissers.

Ik demonteerde de gehele motor en nam die mee naar de werkbank. Ik schroefde alles open en zag al snel aanwijzingen dat hij het inderdaad wel eens niet zou kunnen doen. Onder het deksel veel vuil en roest stof. Er kwam een stukje metaal mee naar buiten. De aandrijving is van het type worm en rol. De rol is van polyurethaan en daardoor stil. Ook kan dat niet roesten. Een goede schoonmaakbeurt gaf het onderdeel zijn oude glans terug. Met directe stroom op de terminals van de motor kwam er een klik. De beweging begon te komen toen ik met een kunststof hamer op de motor sloeg. Beetje bij beetje ontwaakte ook deze motor en begon uiteindelijk mooi te lopen! Ik determineerde al snel het stukje staal dat uit de behuizing kwam. Het was het breekcontact voor de motor. Dit breekcontact geeft de noodzakelijke informatie aan het relais dat de wissers in ruststand staan. Noodzakelijk om de ruitenwissers niet midden op de ruit te laten stoppen. Dit moet ik nog herstellen. Er moet een veerkrachtig staal lipje geplaatst worden dat de functie van het vergane stukje staal gaat overnemen. Voor nu heb ik de motor weer in elkaar gezet en getest op de auto; hij werkte naar behoren! Ook zonder correcte ruststand op de ruit is dit APK punt ook opgelost!

Relais

Nu ik toch bezig was met de knipperlichten, het zou ook wel fijn zijn om te beschikken over werkende alarmlichten. Tijd om uit te zoeken waarom deze het niet wilden doen met een druk op de knop.

Met mijn multimeter in de aanslag en het schema op schoot ben ik gaan zoeken naar de aansluitingen van de alarmlichten. De knop op de middenconsole verbindt maar 1 draadje naar een relais dat ervoor zorgt dat alle lampjes tegelijkertijd gaan knipperen. Dit systeem staat los van het knipperen van de richtingaanwijzer. Het was een opvallend roze gekleurd draadje, ik kon hem vrij eenvoudig terugvinden in combinatie met de andere stroomdraden die in de buurt moesten liggen. Er hing een bosje stekkers onder de zekeringenkast. Nadere inspectie toonde aan dat hierop het alarmlichtrelais aangesloten moet worden.

Appeltje eitje dus? Nee, dat dan ook weer niet. Flink zoekwerk leverde geen relais op. Niet in de auto en niet in mijn voorraad. Facebook gaf antwoord in de Lancia Montecarlo Restoration Guide. Een medeliefhebber stuurde me een foto van het relais. Daar hield de hulp niet op. Omdat ik op een dood spoor kwam ben ik gaan zoeken naar de mogelijke oorzaak waarom de ruitenwissers het niet deden. Nu ik toch het schema nog bij de hand had kon ik die kabelboom ook nalopen. Ook hierbij bleek een relais te ontbreken. Ik had keurig een stekker op de zekeringkast liggen, zijn contravriend was niet te bekennen en bleek het interval relais te zijn. Ook hiervan kreeg ik een foto via Facebook.

Omdat mijn onderdelenvoorraad inmiddels verhuisd is naar de loods, was het tijd hierheen te gaan. Ik kon direct nog een benzinetank voor een Lancia Thema aan een mede liefhebber over doen, die van hem lekt. En er zijn natuurlijk altijd klussen te doen in de loods. Ik opende gelijk een doos met daarin een aantal kabelbomen. In de eerste trof ik beide relais aan op de zekeringenkast! Fijn! Dat ging makkelijk.

Lancia Montecarlo Relais

Ik begon met het monteren van het alarmlichtenrelais. Via de foto’s en het schema ontdekte ik dat de kleurcoderingen afwijken. De massa komt van verschillende bronnen. Tijd dus om hem zo logisch mogelijk aan te sluiten en te hopen dat het goed gaat. Na het aansluiten drukte ik op de knop en ging direct het signaal lampje in het dashboard rood branden. Dat geeft de burger moed. Helaas bleef het daarbij. de lampen gingen niet aan. Voorzichtig tikte ik op de behuizing van het relais, misschien had hij een zetje nodig. Het mocht niet baten. Hij deed het niet. Verwoed ging ik op internet op zoek naar een passende vervanger. Dat is niet makkelijk. Na een uurtje zoeken gaf ik het op en besloot ik dan maar de behuizing van het relais eraf te halen om hem te inspecteren. Dat ging best makkelijk. Hij zit met gebogen lipjes om de plastic plaat vast en deze verbinding kon ik opheffen door de lipjes iets naar buiten te buigen. Het relais zag er van binnen supernetjes uit. Geen roest of narigheid. Er zit een condensator in de zich oplaadt en dan het relais bekrachtigd waarna deze even zo blijft om de knipperlichten van stroom te voorzien. Als hij leeg gestroomd is verbreekt hij het relais en gaan de lichten weer uit. Ik sloot hem direct aan op de accu. Ik wilde de stroomkring wel eens op 13 volt zetten. Ik sloot hem aan, en weer gebeurde er niks. Ik wachtte even en dacht na over het volgende strijdplan; zou ik hem naar de elektronica zaak brengen om hem daar na te laten kijken? Terwijl ik aan het mijmeren was begon het relais opeens te werken, huh? Aarzelend en onregelmatig klikte het relais totdat het een mooi ritme vond. Ik schroefde hem snel weer in elkaar en plaatste hem in de auto. Ik drukte op de knop en … weer niks. Ik besloot dan maar de massa uit de kabelboom te vervangen door een rechtstreekse massa. Ik sloot hem opnieuw aan, drukte op de knop en… de alarmlichten gingen knipperen. Zoals de grote Hannibal al zei; I love it when a plan comes together!

In deze winnende modus ben ik ook direct mijn oplossing van de 8V op de dynamo en het afsluitrelais in de carburateur gaan aanpakken. Ik zocht en vond een andere 12V + die werkeloos in de motorruimte lag en wel gewoon reageerde op de sleutel die in contact gezet werd en sloot deze aan op het afsluitertje van de carburateur. Een snelle test leerde me dat nu de dynamo en dit klepje allebei 12V krijgen. Dit betekende helaas nog niet dat de dynamo oplaadt. Dat moet ik nog uitzoeken.

S.H.I.T.

Soms is klussen aan een Italiaanse oldtimer verrassend. Omdat oldtimers erg vaak te weinig gereden worden, zijn elektrische aansluitingen niet altijd betrouwbaar. Naarmate je dan weer wat rijdt in de auto gaan vanzelf systemen weer werken of floepen lampjes spontaan aan. Ik vertelde het al eerder, ook de Montecarlo leidt aan S.H.I.T.; self heeling Italian technology.

Lancia Montecarlo GIF - Find & Share on GIPHY

Ik voorzag een hele klus om er achter te komen waarom de knipperlichten het niet deden. Omdat ik nu met enige regelmaat de sleutel in het contact zet om de werking van lichtjes te testen, loop ik dan ook wat knoppen na om te zien of er een reactie komt. Op de handel van het knipperlicht volgde nimmer een reactie. Tot gisteren. Een klein klikje volgde toen ik de handel in het werk zette. Dat klonk als een relais dat wat wilde gaan doen! Ik kon me herinneren dat ik de knipperlicht automaat in de kabelboom geklikt had voordat ik deze monteerde. Ik veronderstelde dat hij stuk was. Dit bleek niet zo te zijn. Een paar keer heen en weer met de handel zorgde ervoor dat de knipperlichten aarzelend begonnen te knipperen. Langzamerhand werd het tempo normaal en deden ze het, beide richtingen op, ineens erg goed! Tijd om de Carello’s op het voorscherm ook aan het werk te zetten. Ik legde de nog missende massakabeltjes aan en borgde deze met een boutje in de carrosserie. Nu ik daar toch op de grond lag heb ik meteen de loshangende kabels met kabelbindertjes vastgezet. Vervolgens de test; ook de beide Carello’s startten hun knipperende leven in cadans met de andere knipperlichten. Fijn! Vinkje gezet.

De klokkenwinkel gaf wat zuinig licht. Geen enkel controlelampje deed het. Tijd om de unit te demonteren en alle lampjes na te lopen. Dat is een intensief klusje. Elk lampje zit in een fittingkje en moet je losdraaien uit de printplaat. Vervolgens test je met een Ohm-meter of er 0 weerstand is, dan is het lampje werkend, anders moet je hem vernieuwen. Helaas had ik geen nieuwe lampjes meer op voorraad, maar wel genoeg gebruikte uit een Thema. Ik wisselde het lampje en mat dan opnieuw de weerstand. Dat moest soms meerdere keren omdat die lampjes vaak kapot bleken. Met alle lampjes vernieuwd schoof ik de unit weer op zijn plek en kreeg ik waarachtig een best wel aardig nachtbeeld.

Lancia Montecarlo Klokkenwinlel verlicht

Ik ontdekte gelijk dat de dynamo geen laadstroom levert. Daar gaat nog iets niet goed. Het lijkt erop dat de start + onvoldoende stroom levert. Raar. Ik mat 8V. Geen idee hoe dat nu kan. Iets om over na te gaan denken.

Draadboom

Een klus die me al meerdere klusmomenten bezig heeft gehouden is het aansluiten van de middenconsole op de kabelboom van de auto. Vanavond, onder het genot van een verkoeling belovende roffelende donder, bleek mijn moeite niet voor niets!

Tijdens mijn vakantie ontdekte ik dat lezen een stuk prettiger is met een leesbril. Ja, ik geef het toe, de jaren beginnen te tellen. Met +1,5 op de neus werkt het ook veel prettiger aan de chaos van een kabelboom waar veel op aangesloten moet worden. Ik richtte de tafel in tot tijdelijke werkplaats en begon systematisch, met het schema op de laptop, de stroomaansluitingen aan te leggen die de middenconsole van noodzakelijke apparatuur moeten voorzien.

Lancia Montecarlo middenconsole aansluiten

Het lijkt zo simpel. De Montecarlo beschikt maar over een paar essentiële elektrische apparaten. Het bleek echter toch wel ingewikkeld. Dit werd mede veroorzaakt doordat ik drie extra meters monteerde die natuurlijk ook aangesloten moesten worden. Elk metertje heeft dan een lampje en een signaal. Ik bleek helaas geen enkele bedieningsknop voor de ventilator van de verwarming te hebben. Navraag leerde dat deze of kapot zijn of kapot gaan. Het advies was om after market op zoek te gaan naar iets passends. Die aansluiting stelde ik nog even uit. Apparaat voor apparaat, knopje voor knopje, lampje voor lampje, ik sloot alles aan zoals het schema dat mij uitbeeldde. Al snel kwam ik wat complicaties tegen. Het schema voorzag in een aantal stroomkabels met kleurcodes die ik niet aantrof. Ook waren sommige kabels van exact dezelfde kleur en dikte maar toch in drievoud aanwezig. Het was onduidelijk welke dan waar hoorde te zitten. Toen ik vervolgens in de auto dook en de contrastekkers bekeek, zag ik dat hier echt iets niet goed was, er zat een stekker met 4 aansluitingen waar ik er eentje contra had van 6…. Ik concentreerde me eerst op het aanleggen van alle kabels aan de instrumenten. Vervolgens nam ik de hele middenconsole mee naar de auto en ben ik daar de kabels op kleur gaan vergelijken met de stekkers. Dit klopte deels. Wel kon ik met het schema erbij de missende aansluitingen op logica correct uitvoeren. De stekkers in de auto moest ik echter geheel uit elkaar halen en opnieuw in elkaar zetten met de goede kleuren tegenover elkaar. Tevens plaatste ik wat nieuwe stekkers om voldoende stroompunten over te houden om bijvoorbeeld een Bluetooth versterker aan te sluiten.

Lancia Montecarlo Kabelboom aangesloten

De kenner zal zien dat ik flinke aanpassingen heb gedaan. Met de multimeter in de hand heb ik als laatste de werking van de knoppen nagekeken waarna ik volgens mij de juiste connecties gemaakt had. Wel spannend natuurlijk om dan voor het eerst de accu weer aan te sluiten. Ik plaatste het dashboard op zijn toekomstige plekje en sloot de minpool op de accu aan. Gelukkig hoorde ik geen geknetter en rook ik geen brandlucht. Zover leek het goed. Ik keek naar het klokje en zag daar dat de secondewijzer vrolijk begon aan zijn eerste rondje na tientallen jaren stilstand. Vervolgens draaide ik de sleutel in het contact en toen gingen de meters aan. Met de lichtknop op stadslicht ontstaken de lichtjes en met een druk op de nieuwe, moderne schakelaar blies de ventilator een lekker windje de auto in. Als klap op de vuurpijl duwde ik de sigaretten aansteker in en na een paar tellen klikte deze verhit weer naar buiten; succes dus!

Lancia Montecarlo middenconsole aangesloten

Nu nog de stellage met de schuiven voor de bediening van de kachel aansluiten, de overige aansluitingen afmaken en de rest van de middenconsole terug monteren en dan is het interieur zo goed als af!

Identiteit

Er is een deadline! Op 4 september sta ik om 11 uur bij de RDW. De afspraak is gemaakt, de auto moet dan nagenoeg klaar zijn.

In het weekend volgend op 18 september wordt de Montecarlo warmgereden in de Elzas. Ik doe mee aan de LHWC trip die georganiseerd wordt door vriend Jos die kind aan huis is op alle bergwegen rondom en in dat gebied. De Montecarlo zal dan in gezelschap van de Ferrari 308 (jawel, de aanstichter van dit hele project), een Alfa 75 en de Fiat Dino zijn kunsten vertonen. Een kenteken en geldige APK is dan het minimum.

Tijdens het zoeken naar het exacte bouwjaar van de auto, je moet tegenwoordig via internet een afspraak maken bij de RDW aangezien ze een verminderd toegangsbeleid hebben in verband met Corona, vond ik ook alle informatieplaatjes die in de auto gemonteerd zitten in de motorruimte. Nu ik pas geleden een nieuwe popnageltang had gekocht besloot ik deze plaatjes meteen te gaan monteren. De gaatjes zaten al geboord waardoor de plaatjes zo op hun plek vielen. Giuseppe had ze alleen wel deels over elkaar heen gemonteerd, best wel charmant, ik heb het zo gelaten.

Lancia Montecarlo Identiteit

Nu ik toch met popnagels in de weer was heb ik ook meteen de beschermplaat van de dorpel van de passagiersdeur geplaatst. Terwijl ik dat deed zag ik ook de kunststof afwerklijst liggen die de vloerbedekking aan de dorpel vastmaakt. Deze is een crime om te monteren, je moet de vloerbedekking in de sleuf van dit profiel werken en dan op zoek gaan naar de gaatjes om de schroeven te monteren. Ik maakte het mezelf nog extra moeilijk door de bekleding ringetjes die ik erbij gekocht had, ook tussen het profiel te werken waardoor de schroefjes een grotere grip hebben op het profiel. Ondanks de warmte lukte het uiteindelijk en zag de dorpel er netjes uit.

Lancia Montecarlo Dorpel

En door… ik besloot ook het deurpaneel te gaan monteren. Helaas mis ik ook van de passagierszijde het inzetstuk vloerbedekking, maar met de ervaring van de bestuurdersdeur in mijn systeem zat het paneel al snel op zijn plek. Samen met de handgreep en de kap over de ontgrendeling is deze deur voorlopig klaar.

Lancia Montecarlo Deurpaneel

Tenslotte monteerde ik nog een afwerkpaneeltje links van het dashboardkastje; de start van het monteren van de middenconsole. Het is nu al een mooi gezicht in de auto. Het ziet er al best wel af uit. Genoeg te doen nog, maar 4 september is een ruime deadline voor mij. Ik kan rustig alles netjes afmaken.

Een steuntje

Als je deze blog trouw volgt kun je je wellicht nog herinneren dat een steuntje waarop het luchtfilterhuis rust, afbrak tijdens de plaatsing van de motor met bak. Nu ik het inlaattraject van de motor herstelde, moest dit steuntje weer terug. Dat werd lastiger dan verwacht.

Vanmiddag had ik vrij genomen omdat ik mijn Thema Turbo16V aan zijn nieuwe eigenaar over ging dragen. Hiervoor moest ik naar de loods en dat combineert niet met werken. Heel prettig dat dit project nu uit mijn hoofd gedeletet kon worden. De tweede Montecarlo komt daarvoor in de plaats. Op de terugweg kocht ik bij de automaterialenzaak een slang met een binnendiameter van 22mm voor de carterontluchting naar de inlaat. Natuurlijk met passende klemmen. Ook kocht ik een voorraadje nippel dopjes en een doorzichtige slang om later de remmen goed te kunnen ontluchten. Zonder doorzichtige slang is dat niet te doen, je ziet dan niet de luchtbellen stromen. Vanwege de warmte wachtte ik tot vanavond om aan de auto te werken. De rit naar de loods had ik gebruikt om weer een hele sliert overbodige onderdelen mee te nemen. De klusplek is daardoor weer ruim. Klaar om de auto voor het eerst naar buiten te rijden. Maar eerst dat steuntje.

Ik had alles voorbereid, het staal wederzijds blank gemaakt, twee gaten geboord in het steuntje om opvul lassen te zetten en het lasapparaat geïnstalleerd. Bij de eerste poging bleef het steuntje niet zitten. De las pakte niet in beide metalen. Alleen op het steuntje kwamen de rupsen terecht. Opnieuw dus. En nu sloeg ik eerst de carrosserie balk plat omdat die een beetje bol stond, en deed ik hetzelfde met het steuntje. De metalen bleven domweg te ver van elkaar. Poging twee ging perfect. Met een kwastje frummelde ik wat grondverf over het blanke metaal en vervolgens monteerde ik het luchtfilterhuis op een passend rubberen ringetje in het nieuw opgelaste steuntje. Ik schat dat ik hier al een uur mee bezig was. De slang van de carter ontluchting zou ik dan wel even snel kunnen doen. Helaas werkte dit ook anders. Ik kon er niet goed bij waardoor ik van onder de auto de slang op de ontluchtingspijp achterop het blok moest frummelen. Toen deze ook zat was de motorruimte bijna klaar! Er ontbreken nog twee boutjes in het deksel van de inlaat op de carburateur, daarin zitten speciale boutjes die ik nog niet aangetroffen heb in de voorraad.

Lancia Montecarlo Motorruimte

Ik durf het vinkje gereed al met potlood te zetten. De overgebleven stroomkabels worden nagenoeg allemaal niet in gebruik genomen. Het zijn aansluitingen van het milieusysteem dat op de Scorpion zat. Dat komt niet op mijn auto. Ik moet nog wel de aansluiting op de sensor van de achteruitrijverlichting herstellen, deze is afgebroken en moet ik opsolderen. En het lichtje van de motorruimte doet het nog niet. De aan-uit schakelaar mist zijn steuntje. En die trof ik niet aan in de voorraad en ga ik ook niet herstellen. Ik zet er wel een aan/uit knopje in, dat werkt ook handiger.

Nippels

De klus die me al een tijdje door het hoofd spookt is het ontluchten van het remsysteem. Sinds ik bij dezelfde actie bij het koppelingspedaal op bijna elke verbinding lekkage kreeg, werd het in mijn hoofd een klus waartegen ik steeds meer op ging zien. Vers gebruind van de Hollandse vakantie zon begon ik er toch maar aan.

Het eerste dat aandacht vroeg was de plaatsing van het vloeistofreservoir van de hoofdremcilinder. Ik heb een gescheiden remsysteem geplaatst waarbij er daarom ook twee kamers in dit vaatje zitten die elk met een slangetje naar deze remcilinder gaan. Dit slangetje moet iets oplopen naar het reservoir anders kan er lucht in blijven. Remvloeistof en lucht gaan niet samen als je moet remmen. Ik maakte een beugel van 3mm dik staal en ruimde er 2 grotere gaten in waardoor de pootjes van het reservoir konden zakken. Dit moest zo goed passen dat het reservoir al een beetje gefixeerd zou worden. Het positioneren van het reservoir vroeg extra aandacht omdat er nog maar weinig ruimte overblijft onder de kofferklep. Uiteindelijk vond ik de ideale positie en kon ik het uit de Fiat 132 afkomstige reservoir plaatsen in de bagageruimte. Ik vulde het reservoir af met vloeistof en liet dit een nachtje staan.

Vandaag ging ik na het werk verder met de klus. De vloeistof zat nog in het reservoir dus dat duidde erop dat ik daar alvast geen lekkage had. Ik maakte mijn remontluchter klaar voor gebruik. Ik heb een systeem dat werkt op druk, luchtdruk welteverstaan. Luchtdruk uit bijvoorbeeld een autoband. Deze zet je op 1,4 bar en daarna sluit je het apparaat aan.

Lancia Montecarlo Remmen ontluchten

Eerst sloot ik alle slangen aan op het reservoir; ik maakte dit systeem passend op mijn Fiat 132 en gebruikte hem daarna op de Fiat 130 en op diverse Thema’s. Als het werkt is het een fijn systeem om in je eentje de remmen te kunnen ontluchten of de vloeistof te vervangen. Nadat de slangen aangesloten waren en het reservoir afgevuld was met DOT4 kon ik de band op de zwarte slang aansluiten. Meteen kwam het systeem op druk en ging in een noodvaart de voorraad vloeistof erdoorheen terwijl ik bij de voorwielen gorgelende geluiden hoorde. Ai. Wat nu weer? Ik vergeet trouwens bijna te vertellen dat ik de auto vervaarlijk aan het balanceren was. Ik had hem opgekrikt achter en beide wielen verwijderd waarna ik ook de voorkant op het krikpunt omhoog haalde. Hij bleef in evenwicht maar ik heb een kleine potkrik aan de bestuurderszijde onder de dorpel geplaatst en een balkje hout aan de passagierszijde onder de naaf. De auto stond zo zonder wielen en zo kon ik er perfect omheen om alle remmen te gaan ontluchten.

Lancia Montecarlo Remmen ontluchten zonder wielen

Goed, terug naar het gorgelen. Snel haalde ik de druk eraf en zag ik dat linksvoor een plasje remvloeistof ontstond. rechtsvoor ook trouwens. De oorzaak bleek eenvoudig, de nippels was ik vergeten aan te draaien! Deze ontluchtingsnippels stonden gewoon open. Ik draaide ze dicht en zette nog een keer druk op het systeem. Toen bleef het stil. Ik vermoedde dat de voorremmen voorlopig wel genoeg ontlucht waren en liep naar achteren om daar de nippels los te draaien. Deze keer zonder knoeiboel door er een slangetje op te zetten dat in een flesje uitmondde. Er kwam een mooi straaltje remvloeistof uit beide nippels. Tijd om ook deze nippels weer vast te zetten en de wielen terug te plaatsen. Zoals je ziet zijn dat inmiddels de nieuwe wielen. Deze maakte ik passend met een set spoorverbreders van Eibach. De wielen zijn 16 inch en steken voor even ver uit als voorheen terwijl ik ze achter 5mm breder heb gemaakt. Ooit zal ik nog wel eens een setje 9J velgen achterop zetten, daar is ruimte zat voor, dat is iets voor als ik de turbo geplaatst heb. Toekomstmuziek.

Nu de auto weer op zijn wielen stond begon ik aan het tweede project, het schoonmaken en plaatsen van de aanzuigbuis op de carburateur en het plaatsen van het luchtfilter. Ik wilde de auto ook wel eens horen zoals hij straks gaat klinken. Bovendien wilde ik nu ook wel de koppeling testen. Zonder veel gedoe heb ik alles gemonteerd en kon ik de auto de ultieme test geven; starten, een stukje rijden en remmen. Het starten ging vlot. De motor liep weer rustig nadat ik het gaspedaal iets ingedrukt had. Tijd om de koppeling in te drukken. Ik hoorde het druklager op de veren van de drukgroep landen en, met een klein bijgeluidje, meedraaien met de motor. Een goed teken, ik heb de hevel correct gemonteerd! Nu drukte ik de koppeling verder in en zette de pook in zijn 1. Ook dit ging zonder gekkigheid. Je moet natuurlijk zeggen: “Als een mes door de boter”. Voorzichtig liet ik de koppeling opkomen… en ja! Zonder trilling of ongemak reed de auto naar voren! De rem moest ik wel tot de bodem trappen, maar ook dat lukte, de auto stond weer stil. Ik reed mijn eerste meter in de auto! Als ik nu het schakelmechanisme definitief goed afstel kan ik hem ook in zijn achteruit zetten en dan kan ik hem even keren op straat en hem andersom de garage inrijden. Dan kan ik beter bij de passagiersdeur om deze af te gaan bouwen.

Gas geven

Het opnieuw opstarten is best lastig zo na een vakantie. Een vakantie die tot de laatste dag vlekkeloos en heerlijk verliep. De geplande klustijd aan de auto ging de afgelopen dagen echter op aan herstelwerkzaamheden aan de boot. Nu dat weer redelijk op orde is was het tijd mij geestelijk voor te bereiden op een gewone werkdag. Ik deed het onder het genot van het monteren van de gaskabel.

De oude gaskabel was net te kort om de carburateur te bereiken. Daar moest ik dus een langere monteren. Op zich lijkt dat geen probleem, ware het niet dat deze kabels niet op de plank liggen. Ik moest creatief aan de slag. Ik kocht een staalkabel bij de bouwmarkt in de dunste maat die ze hadden; 2 millimeter. Naast de oorspronkelijke kabel leek deze twee keer zo dik. Op zich kon het wel, ik zou een en ander moeten aanpassen, dat wel. De gaskabel zit met een mooi bevestigingsplaatje bij het gaspedaal gemonteerd. Deze heb ik gehandhaafd en ik heb de dikkere kabel hieraan vastgemaakt. Dat lukte zonder dat deze bevestiging in de weg ging zitten van de buis waar de kabel in verdwijnt naar de motorruimte. Daar ontstond het volgende probleem. Er is een klein hulsje in de voorraad dat op die buis past en dan precies de lengte heeft naar de bevestiging op de carburateur. De dikkere kabel paste er ook doorheen, alleen het bevestigingsstukje op de carburateur ontbrak! Het kostte me veel zoek en denkwerk om dit op te lossen. Uiteindelijk lukte het, ik maakte het stukje van het eind van een remleiding waarvan ik de wartel iets ruimer maakte aan de binnenzijde om de mantel van dat hulsje erin te kunnen steken en ik zette er een stukje remleiding in vast zodat de kabel niet tegen de bevestiging aan zou schavielen. Ach een foto maakt het wellicht wat duidelijker:

Lancia Montecarlo gaskabel bevestiging

Nu de kabel van voor tot achter netjes begeleid was kwam de laatste uitdaging, de kabel bevestigen aan de arm aan de carburateur. Ik koos voor een tijdelijke oplossing door de kabel rondom deze arm te draaien en vervolgens te fixeren met een staalkabel krimpkous. Ook dit functioneerde goed genoeg. Tijd om de werking te controleren. Ook na ruim twee weken stilstaan startte de auto vrijwel direct en reageerde hij mooi op het gaspedaal door direct rustig te gaan lopen. Er zit een automatische choke op die na het starten direct voor 2000 toeren kiest. Als je even gas geeft dan loopt hij direct rustiger, rond de 1000 toeren. Veelbelovend! Nu ik kan gas geven kan ik gas geven op de rest. Tijd om de remmen deze week te gaan voorzien van DOT4 en de auto voor het eerst te laten rijden op eigen kracht.

error

Vind je het een leuke blog? Share, like of subscribe!